Commissie voor Waarheid en Verzoening
In 2004 heeft de Marokkaanse regering een groep opgericht die de Commissie voor Waarheid en Verzoening heet. Deze commissie moest gaan onderzoeken wat er is gebeurd met de honderden mensen die in de afgelopen tientallen jaren zomaar verdwenen zijn of in de gevangenis zijn gezet. In 1999 is de regering begonnen om slachtoffers en hun familieleden schadeloos (*) te stellen. De mensenrechtenorganisaties vinden het wel raar dat de mensen die met de verdwijningen te maken hadden, niet gestraft worden!

(*) schadeloos stellen betekent meestal dat slachtoffers geld krijgen omdat de familie veel nadeel heeft gehad doordat bijvoorbeeld de vader geen geld meer heeft kunnen verdienen voor zijn gezin. Ook is het geld ter 'verzachting' van het verdriet dat ze hebben doordat een familielid ten onterecht is gevangengezet, gemarteld en/of gestorven door schuld van de regering. Schadeloos stellen is dus geld geven voor de geleden schade en het verdriet wat verzachten, ook wel smartengeld genoemd.

Strijd tegen het terrorisme
De regering van Marokko is hard bezig met het oppakken van islamitische activisten. Deze misdadigers hadden in naam van hun geloof een bom geplaatst. Maar als iemand wordt opgepakt, wordt hij vaak gemarteld, of mag hij zich niet voor een rechter verdedigen. Dit gaat tegen de mensenrechten in. De regering heeft wel gezegd dat ze martelingen uit 2002 en 2003 gaan onderzoeken en er is een wet tegen marteling ingevoerd.

Vrouwenrechten
Er is veel veranderd voor vrouwen in Marokko. De wet dat een vrouw haar man altijd moet gehoorzamen geldt niet meer. Meisjes moeten voortaan achttien zijn in plaats van vijftien om te mogen trouwen, net als jongens. Ook mogen een man en vrouw nu scheiden als ze allebei niet meer getrouwd willen blijven. Wel worden veel vrouwen nog steeds door hun man mishandeld.

Migranten
Voor vluchtelingen is het in Marokko niet makkelijk. Vaak worden zij met veel geweld het land meteen weer uitgezet. Eigenlijk zou er eerst bekeken moeten worden of zij volgens de wet recht hebben om te blijven. Nu moeten zij vaak terug naar een land waar zij gevaar lopen.

Journalisten
Journalisten mogen niet altijd schrijven wat zij willen. Er is dus geen vrijheid van meningsuiting. Als iemand zonder toestemming stukken schrijft over hoe slecht sommige mensen het hebben in het land, kan hij zomaar worden opgepakt door de politie, of het land worden uitgezet.

Uit: Jaarboek 2005 van Amnesty International (de informatie gaat over 2004). Nieuwere informatie kun je ook vinden op de Amnesty-site. Amnesty is een onafhankelijke wereldwijde organisatie die opkomt voor de mensenrechten. Zie jaarboek en landendossiers: AMNESTY