Dochter Anneke herinnert de honger zich nog goed: ‘Gelukkig stuurde de familie in Grongingen ons af en toe over de post doosjes met een paar aardappels. We hadden gehoord dat je de schillen kon opsparen en bij boeren ruilen voor bijvoorbeeld melk. Maar toen mijn vader met de schillen bij de boer kwam, beweerde die dat ze rot waren.’

In de strenge winter van 1944/45 is er in de steden grote hongersnood.
De hoeveelheid voedsel die je 'op de bon' kunt kopen wordt steeds minder.

Stadsbewoners maken 'hongertochten' naar het platteland. Ze ruilen bij boeren kostbaarheden voor voedsel.

Meer dan 20.000 mensen sterven van de honger.