'In de samenleving van het Koninkrijk der Nederlanden is voor onderdanen van het Duitsche Rijk geen plaats zoolang de oorlog duurt.'
Gouverneur Kielstra, 6 juli 1940

‘Alle Duitsers werden opgepakt. Een vriend van ons ook, maar hij was ook joods. Toch heeft hij de hele oorlog vastgezeten op Bonaire.’
Maudie Levison-Capriles

Gevangen gezet
Als Nederland wordt aangevallen door Duitsland worden in Suriname ongeveer 160 Duitsers gevangen gezet. Op de Antillen zijn het er ongeveer 440; bijna de helft zijn Duitse zeelieden die daar in de haven zijn.

Ook Duitsers die al jaren in de West wonen, worden naar kampen gebracht. Veel inwoners van de West zijn bevriend met deze Duitsers. Ze vinden het dan ook raar dat ze worden opgesloten. Zelfs de Duitse joden worden opgesloten! Om de joden tegen de andere Duitse gevangenen te beschermen gaan ze na een tijdje naar een apart kamp.

Kamp Copieweg

Kampen
Het leven in de kampen valt mee. De gevangenen krijgen net zoveel te eten als de bewakers, ze krijgen zakgeld en mogen postpakketten ontvangen. Er is een dokter en ze hebben een lees- en studeervertrek. Ze mogen zwemmen, vissen, sporten en af en toe buiten het kamp wandelen.

'Voor onze ouders was het kamp niet prettig, maar wij kinderen hadden een heerlijke tijd. We konden uren spelen tussen de bomen, en vlinders vangen. Het was een paradijsje. Onze ouders hadden heel veel tijd voor ons. De Surinaamse bewakers waren erg aardig. We mochten ook schrijven met de familie in Duitsland. Ik schreef mijn zusje dat er jonge poesjes waren geboren.’
Gerhard Frey, Duits kind vastgezet in Kamp Copieweg

Landverraders uit Nederlands-Indië
Er komen ook gevangenen uit Nederlands-Indië naar Suriname. Ze zijn in Nederlands-Indië gevangen genomen voordat Japan er de baas werd.

De mensen in de West vinden deze gevangenen echte landverraders. Ze worden daarom slecht behandeld en moeten zwaar werk doen. Veel gevangenen worden ziek, want de bewakers brengen het drinkwater in de tonnen die ook als WC worden gebruikt.