Het verhaal van Gerard Martens over Dolle Dinsdag.
'Op een morgen, het was dinsdag 5 september werd er al vroeg gebeld. Controle? Nee, mijn broer Aad, stond voor de deur en riep: 'Kom op Gerard. Het is zover! Over een paar uur zijn de Canadezen hier'.
Ik reageerde of ik is aan zijn hoofd moest voelen, maar hij was absoluut zeker. 'Ik heb het zelf over de B.B.C. gehoord. Ze zijn al in de buurt van Breda'.
'Nou ik verbeterde en passant het record aankleden en daar gingen we dan de straat op. Het was drukker als anders en toch liepen de mensen een beetje verdwaasd rond. Zou het dan toch waar zijn?
Via het Willebrordusplein kwamen we bij het Bergwegziekenhuis, waar we direct al mee moesten doen met een groep verpleegsters, die voor de deur aan het hossen waren. Er hingen zelfs vlaggen uit. Ik ging meer en meer geloven dat het allemaal geen droom was.
Op een zeker ogenblik kwamen er zelfs karren voorbij met huisraad en vluchtende N.S.B-ers. Onder luid boegeroep gingen ze voorbij.'