Op 29 april 1943 wordt totaal onverwacht aangekondigd dat 300.000 Nederlandse militairen opnieuw krijgsgevangen worden. Ze moeten zich weer melden bij de Duitse bezetter! Iedereen weet dat dat niets goeds betekent.
Twente staakt
In Twente breken spontaan stakingen uit: de arbeiders verlaten de fabrieken. Razendsnel verspreiden die zich over het hele land. Vooral op het platteland wordt gestaakt. Op veel plaatsen leveren de boeren geen melk meer. Ze delen het gratis uit en laten de rest over straat lopen.
![]()
Melkrijders op lege wagens in het Twentse Vriezenveen.
Telefoniste
De telefoniste van de machinefabriek Stork in Hengelo helpt het stakingsnieuws verspreiden. Ze belt allemaal andere fabrieken op met het nieuws: 'Er wordt gestaakt omdat we niet willen dat de soldaten weer krijgsgevangenen worden. Doen jullie mee?!!' (zie ook: 'ik was erbij').
Een huisvrouw uit Lemmer schrijft in haar dagboek:
'Er waren 's morgens vreemde dingen gebeurd in de omtrek. De boeren waren aan het staken, ze wilden de melk niet meer aan de fabriek leveren. Nu ging iedereen de boer op om melk te halen. Zoveel als je maar hebben wou. Ik had drie weckflessen van twee liter vol. Er werd gesjouwd met emmers en teilen. Er was een spanning, want je voelde: hier komt een slag op.'
In en rond Amsterdam wordt niet gestaakt. Daar weten ze nog al te goed hoe wreed de Duitse bezetter kan reageren op een staking (zie: de Februaristaking in 1941).