‘Er werd gevaren in konvooien van 100 tot 150 schepen. Deze konvooien werden constant door Duitse duikboten bedreigd. Via onze radar werden we gewaarschuwd als er duikboten in de buurt waren. We wierpen regelmatig dieptebommen en vuurden met onze kanonnen zodra we zelfs maar een schaduw zagen. Gedurende de hele reis leefde je in een opgewonden toestand.’
Jacques Lemmer

Bijna 200 schutters melden zich vrijwillig aan om te worden ingezet als 'gunners'. Zij bedienen het afweergeschut op marineschepen of op de koopvaardijschepen, die olie, bauxiet, voedsel en wapens vervoeren van de Verenigde Staten via Groenland naar Europa.

Oorlogsslachtoffers op zee
De meeste slachtoffers van de oorlog vallen op zee. Het zijn de bemanningsleden van de olietankers die bij de Duitse duikbootaanvallen tot zinken worden gebracht. In totaal komen hierdoor zeker 39 Antillianen om het leven. Ook onder de Surinaamse schutters vielen er slachtoffers op zee.

Gevechtswaarde Surinamers
In diverse rapporten staat dat de Surinaamse soldaten weinig gevechtswaarde hebben. Ongetwijfeld presteren de in alle haast klaargestoomde schutters inderdaad minder goed dan de getrainde en goedbewapende Amerikaanse troepen.

Maar het koloniale bestuur is toch zeer te spreken over de verrichtingen van de schutters. Ook volgens de officieren zijn zij over het algemeen loyaal en doen zij hun werk.